У якасці галоўных герояў казак пра жывёл выступаюць звяры, птушкі, рыбы, а таксама прадметы, расліны і з’явы прыроды. Аднак іх нельга ўспрымаць як апавяданні аб жыцці жывёл. Гэта творы, у якіх адлюстраваны шырокі спектр чалавечых адносін, чалавечых характараў, малюнкі быту. Дамінуючую ролю ў пабудове сюжэта адыгрывае кантраст характараў: моцны – слабы, дурны – мудры, разумны – наіўны. Тут выразна праяўляецца і пастаянна захоўваецца заснаваная на сіле іерархія персанажаў, іх супадчыненне па ланцужку: заяц – ліса – воўк – мядзведзь і да т. п. Адносіны між персанажамі-жывёламі – гэта праекцыя чалавечых адносін, а не адлюстраванне ці перайманне іх. Таму жывёлы ў казцы становяцца свайго роду персаніфікацыяй дзеянняў і ўчынкаў, або – кажучы сучаснай мовай – персаніфікацыяй стратэгій паводзін.

Асноўны кампазіцыйны стрыжань казак пра жывёл – гэта падман у самых розных відах i формах. Сучасная мараль асуджае падман, але ў казках пра жывёл ён выклікае ўхваленне як форма выказвання перавагі слабага над дужым. Калі ствараліся падобныя творы, падман быў адным са сродкаў барацьбы за існаванне.

Найбольш распаўсюджаныя і каларытныя вобразы казак пра жывёл – вобразы лісы, ваўка, мядзведзя, ката. Недзе другім планам ідуць вобразы льва, дзіка, зайца, хаця ў некаторых казках ім адведзены вядучыя ролі. Што істотна, і людзі ў казках пра жывёл таксама дзейнічаюць па падобных прынцыпах, заснаваных на сіле, карыстаюцца наіўнасцю або слабасцю меншых істот.

Яркую асаблівасць казак пра жывёл складае іх дыялагічнасць. Дыялогі персанажаў уваходзяць практычна ў кожную казку і часам займаюць да 90% ад агульнага аб'ёму. Персанажы ўвесь час размаўляюць адзін з адным.

У міжнародных паказальніках казачных сюжэтаў у аснову падзелу казак пра жывёл пакладзены асаблівасці іх вобразнай сістэмы. Вылучаюцца наступныя групы:
• казкі пра дзікіх жывёл;
• казкі пра дзікіх і свойскіх жывёл;
• казкі пра чалавека і дзікіх жывёл;
• казкі пра свойскіх жывёл;
• казкі пра птушак і рыб;
• іншае.